Featured

Loverman

Λατρεύω κάθε πόντο του κορμιού σου
για μια αιωνιότητα που κρατάει μερικά λεπτά
Μου αρέσει να σε βλέπω να με ζητάς
θέλω να γίνω όλο σου το είναι απόψε

Η μυρωδιά σου με ναρκώνει
νιώθω δύναμη να θεριεύει μέσα μου
θέλω να σε πονέσω,κι εσύ σαν φρόνιμο κορίτσι
να απαρνηθείς την καθωσπρέπει σου φύση και να με προσκυνήσεις

Είναι ωράιο θέαμα να είσαι μπροστά μου απροστάτευτη
και μετά με μια κίνηση να γίνομαι ο σωτήρας που έψαχνες
Αλλά μόνο για σήμερα.Μόνο για λίγο.

Είσαι ο απρόσωπος ναός μου,σε συνάντησα χθές,
σε συνάντησα τον προηγούμενο μήνα,
ήσουν το πρώτο βήμα μου σε έναν κόσμο καινούριο
κι όμως,κάθε μέρα σε βλέπω με όλες τις μορφές που σου δίνει η φύση

Τα μάτια σου καίνε,τα χείλη σου δροσίζουν,
τα μαλλιά σου με τυλίγουν σαν φίδια δηλητηριώδη
Είναι τόσο τρομακτικό που νομίζω οτι θα πεθάνω.
Όχι δεν πρέπει να ξέρει.Θα της πάρω τον αέρα εγώ,ξέρω από αυτά τα κόλπα.

Το φώς παίζει με την σιλουέτα σου,τόσο μοναδική και τόσο κοινότυπη.
Φοράω το προσωπείο για άλλη μια φορά.
Τα δάχτυλά σου μπερδεύονται στα μαλλιά μου.
Όχι δεν θα φτάσεις εκεί που θέλεις.
Το μόνο που ξέρεις είναι να αγγίζεις.
Και το άγγιγμά σου καυτηριάζει ανθρώπους,
με σημάδεψες για πάντα.
Η θεότητα της γεννήσεως και της απόλυτης καταστροφής.

Η αλυσίδα στο πόδι μου είναι στα χέρια σου,εσένα της άγνωστης.
Αλλα δεν πρέπει να το μάθεις.Γιατί αν το μάθεις,θα χάσω όλη την ισορροπία που παλεύω να χώσω στο κεφάλι μου τόσα χρόνια.

Με μια κίνηση,η αλυσίδα τυλίγεται στον λαιμό της.
Δε θα μάθεις ποτέ τι κρύβω,βγάλτα όλα και υποτάξου τώρα,αφέσου σε μένα,
αυτή τη φορά εγώ είμαι ο θεός.

Ενός λεπτού σιγή

Για τον χορό που δεν ξεκίνησε
Για τη μουσική που δεν ήχησε

Για το χαμόγελο που δεν χαρίστηκε
Για το άγγιγμα που δε δόθηκε

Για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν,
τα συναισθήματα που χάθηκαν στην άβυσσο

Για τις φωνές που θάφτηκαν,
τις επιλογές που δεν πάρθηκαν,
το όνειρο που έσπασε

Για τα λάθη που δεν αγαπήθηκαν
Για το ψυχωτικό ανασκάλεμα της Αλήθειας

Για την αναζήτηση αγάπης στο βλέμμα της λαγνείας,
της συντροφικότητας στις εγωιστικές ορέξεις

Για το βύθισμα στις καταχρήσεις,
την ψευδαίσθηση που έγινε το σύμπαν όλο

Για τη μέρα που κοίταξες τον εαυτό σου στον καθρέφτη
και δεν υπήρχε είδωλο.

Ενός λεπτού σιγή,
Ενός λεπτού σιγή,λοιπόν.

Αποσάθρωση

Βουλιάζω σε μια μπανιέρα με καυτό νερό.
Βουλιάζω σε μια μπανιέρα με παγωμένο νερό.
Χιλιάδες καρφίτσες τρυπάνε το κορμί
Παραμορφωμένα είδωλα
Ξεχασμένοι ήχοι
Αφουγκράζομαι τη ψυχή

Η οντότητα σκορπίζεται στο διάστημα
συσπειρώνεται ξανά σε ένα σημείο του σύμπαντος

Η καρδιά μουδιάζει
Η φυλακή σφίγγει τον κλοιό τριγύρω
Τα άκρα αλλάζουν χρώμα
Το φως δεν φτάνει πια μέχρι το σώμα

Αφήνομαι στις αναμνήσεις
Το κύμα τους δε με φτάνει πια
Το μυαλό υπολειτουργεί
Τα γρανάζια φαγώθηκαν,ξέφυγαν

Παραισθήσεις συγκλονίζουν το βλέμμα
Όλα χάνονται
Ο άνθρωπος χάνεται,αποκοιμιέται
Η ζωή όπως την ήξερες ξεθωριάζει

Στο υγρό μου κελί παραμένω
μέχρι κάποιος να βγάλει το πώμα
μέχρι να με ξεπλύνει το ανήλιαγο έλος του κόσμου

I have become comfortably numb.

Η ζωή που κάνεις

Είσαι μόνος.Επαναλαμβανόμενα μουσικά σήματα στ’αυτιά σου.Το σώμα ενεργοποιείται,αρχίζουν οι ρυθμικές μηχανικές κινήσεις.Και το βλέμμα κενό.Φωτισμός υποτονικός.Το ποτό υπνωτικό.Το τέλειο περιβάλλον.Παρατηρείς τους γύρω σου.Βρίσκονται όλοι στην ίδια έκσταση με σένα.

Και κλείνεις τα μάτια.Το σώμα και το μυαλό κινούνται στο ρυθμό,περιπλανώνται στους κυκεώνες της ψυχής σου.Άθελα θυμάσαι εκείνη τη στιγμή που σε έκανε να νιώσεις αμήχανα,άβολα,μειονεκτικά σε σχέση με τους γύρω σου.Ποιός είμαι,γιατί αντιδρώ έτσι;Πού είναι όλη μου η ζωή,τα πάθη,τα όνειρά μου;Θα σταματήσω ποτέ να δειλιάζω;Να αναζητώ κενή συντροφιά σε αγκαλιές από ζάχαρη,που διαλύονται με το πρώτο δάκρυ ειλικρίνειας;Για πόσο θα συνεχίζω αυτόν τον χορό;Κουράστηκα.Θέλω την ησυχία μου.’Η μάλλον όχι,δεν τη θέλω,δεν μπορώ τη μοναξιά.Πού είναι οι φίλοι μου;Πάμε για καφέ.Πάμε για ταινία.Πάμε για φαγητό.Πάμε για χορό.Όχι χορό,όχι,κουράστηκα.Θέλω ηρεμία,ασφάλεια,γαλήνη.Θέλω αγάπη.Πού είναι η αγάπη που ακούγαμε στα παραμύθια μικροί;Τη γεύτηκα ποτέ;Πρόλαβα να τη μοιραστώ;Κι αν μου τελείωσε;Τι θα δώσω σε σένα που σε γνωρίζω πρώτη φορά;Πού είναι η ουσία σε όλα αυτά πλέον;Χάνω την ελπίδα.Δεν μπορώ άλλο να ψάχνω σκιά σε αυτή την έρημο.Δεν αντέχω άλλη περιπλάνηση.Τα παρατάω.

Ανοίγεις τα μάτια.Το κορμί δεν κινείται πια.Έχει κρύο.Το περιβάλλον αφιλόξενο,σκοτάδι γύρω σου.Σιγή.Το ποτό τελείωσε.Δεν υπάρχει κανείς κοντά σου.Φωνάζεις.Καμία απάντηση.Είσαι μόνος.

Τα Νυχτερινά Μπαλκόνια

Τα μπαλκόνια στον ακάλυπτο είναι σαν μαγαζάκια με μια ανάσα απόσταση.Το φως του ήλιου κάνει τα κάγκελά τους τοίχους αδιαπέραστους και διάφανους,σαν βιτρίνες.Οι άνθρωποι στις σκονισμένες προθήκες τους επιδεικνύουν σαν πωλητές την «πραμάτεια» τους,έναν χορό βαρύγδουπο,μονότονο,απαλλαγμένο από κάθε είδους συναίσθημα.Κινήσεις κουρδισμένες σπασμωδικά αποδίδοντας μια ιδιότυπη αρμονία.Μέσα στην ρουτίνα τους,πάντα ξεκλέβουν χρόνο για να απολαύσουν ένοχα την απέναντι βιτρίνα.Κι ενώ μπορεί καμιά φορά να καθρεφτιστούν τα είδωλά τους σε αυτήν,είναι τόσο τυφλοί που το μόνο που θα δουν θα ναι κάτι ξένο κ απωθητικό.Κάτι που τους τρομάζει αλλά δεν παύει να τους τραβάει.

Την νύχτα όμως,όλα είναι διαφορετικά.Το φως του ήλιου αποτραβιέται μαζί με όλη την σκόνη των επιφανειών και τότε οι διάφανες βιτρίνες μοιάζουν αόρατες.Οι προθήκες αδειάζουν και σαν άλλα νυκτόβια πλάσματα,τα μάτια της ψυχής ανοίγουν.Όλα μοιάζουν ίδια στο σκοτάδι και η ζεστασιά του τυλίγει τις καρδιές,κάνοντας τις σκιές ίδιες κ απαράλλαχτες μεταξύ τους.Η παρατήρηση απενοχοποιείται,αποδεσμεύεται από τα δεσμά της εικόνας,αφήνοντας επιτέλους την αντανάκλαση των ψυχών να φανέι.Και τότε συνειδητοποιείς πόσο όμοιος είσαι με την μοναχική φιγούρα στο απέναντι μπαλκόνι.

Τις νύχτες ξεκινάει ένας χορός διαφορετικός,με άγριο σκοπό εν συνοδεία του χτύπου της καρδιάς.Τότε οι ρουτίνες παύoυν να υφίστανται και απ’τα κλειδωμένα στήθη ταξιδεύουν μελωδίες άφωνες.Μελωδίες για βάσανα και ανησυχίες,για έρωτα και ενθουσιασμό,τραγούδια ειρήνης και πολέμου.Και όλες ταξιδεύουν προς τον ουρανό σαν τον καπνό απ’το τσιγάρο σου μωρό μου.Και ενώνονται σαν έναν νέφος πάνω από την πόλη.γεμάτο πανανθρώπινη σοφία,έτοιμο να σκάσει πάνω απ’το κεφάλι σου και να σε κάνει μούσκεμα,μια καταιγίδα που σε απειλεί αλλά δεν ξεσπά.Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθεις πιο ζωντανός από ποτέ.